Hayat Bana Extra Large

Bahar geldi. Güzel oldu. Isındı havalar. Bu hafta iki kez elbise giydim. Bu ara fazlaca feminen takılıyorum.  Bazen esiyor öyle.Hep göz boyama çabaları.

İnsanların kendilerini sevmeleri gerektiğini biliyorum ve kendimi seviyorum da hatta bazen saçma özgüvenlerim falan da oluyor ama birinin bana sen sevilecek insansın demesinden hoşlanmıyorum. Bunu küçümseme olarak algılıyorum şahsen. Bir de söylediklerimin ciddiye alınmaması beni kızdırıyor. Hem üzmemeye çalışıp hem üzülen kişi olmak da bir başka acayip.Hep böyle saçma noktalara geliyorum. Yine de direttim, reddettim.Güzel değilim, zeki değilim, o değilim bu değilim ama yine de insanların beni sevmesi bir lütuf değil bence. Çünkü onlar bende bir parça kendilerini gördükleri için seviyorlar, iyi bir şeyler sezdikleri için seviyorlar ve bu tip şeyler işte. Üzerinde çok fazla düşündüğüm bir konu umarım yazınca kapanır.

Havanın güzelliğinden faydalanıp sabah yürüyüşlerine başlarsam kendimi daha iyi hissederim belki.

Fizik beni öldürüyor blogcum.

Ve ne kadar istesem de sanatsal olamıyorum.Çünkü acayip hissediyorum.

Her şeyin kötüye gittiği zamanlarda, gerçekten her şeyin kötüye gittiği zamanlarda nasıl sakin kalabildiğime şaşırıyorum.

Nasıl böyle biri olduğuma şaşırıyorum.

Üzüldüğüm zaman insanlardan uzak durmayı deniyorum.  Bence üzgün olmak diğerlerini üzmek için bir sebep değil. Bu yüzden onlardan uzak durmam hepimiz için hayır getiriyor ama onlar benden uzak durmuyorlar. Sonra hep birlikte üzülüyoruz.

Kırılıyorum çok fazla inciniyorum ve ne kadar incindiğimi anlatamamak da canımı sıkıyor mesela.

Biliyorum herkes kendini hayatının merkezine koyuyor. Herkese en önemli kendi hayatı. Ama ben kendiminkiyle o derece ilgilendiğimde mutlu olmuyorum.

Yani demek istediğim hayatımı düşünmediğim bir hayat yaşamak isterdim. Yine de kendi işlerimi zaten yapmadığım için her zaman hayatımı düşünecek zamanım oluyor.

Bu yüzden de çıldırmanın sınırlarında gezinip duruyorum.

Pek çok mutlu insan gibi olmayı deniyorum ama ne bileyim bir yerde zincir kopuyor. Öyle bir şeyler işte.

Garip bir döngü.


Yorumlar

  1. Bende ciddiye alınmadığım zaman sinir oluyorum. Bir insanı sevmek konusuna gelince; mesela arkadaş diyelim çok sevdiğim arkadaşlarım var ama bu demek değildir ki sevmediğim huyları yok. Bir insanın seni artınla ve eksinle sevmesi bence çok güzel bir şey. Kendini olduğun gibi kabul ettirebilmek ve karşındakini olduğu gibi kabul etmek :)

    Yazı çok akıcıydı komşum nasıl bittiğini anlamadım. Ellerine sağlık :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gerçek sevgi zaten artısıyla eksisiyle sevmek oluyor.Yoksa işler zıvanadan çıkıyor. Hep bir memnuniyetsizlik hali karşındakini değiştirme çabası falan kötü şeyler.:)
      Teşekkür ederim okuyan gözlerini sağlık asıl :):):)

      Sil
  2. hımm tamam iyisin iyisin formdasın yaaa :)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Popüler Yayınlar