Sosyal Fobi, Durum Güncellemesi


Merhaba blogcum;

İçimde mevsimsel atlayışlar gerçekleştirip dün yürüyüşe çıkmaya karar verdim ve bir baktım her yer kar. Anaa dedim nasıl benim yürüyüş yolumu temizlemezsiniz? Öyle bir uçmuşum ki anlatamam. Enerji doluyum. Koşmak, hoplamak , zıplamak falan istiyorum ama işte namüsait hava şartları. :D


Neyse nerede kalmıştık artık ertelendiğim zaman kırılmıyorum. Önemsenmediğimi  bildiğim zaman bu benim için iyi bir şey. En azından kendimi bir şey sanmıyorum başka insanların gözünde. Ben böyleyim insanlara değer verdiğim zaman onlar için fedakarlık yapmayı, onlarla her şeye rağmen vakit geçirmeyi seviyorum aynı şeyi bana layık görmediklerindeyse kalbimi nasıl susturabilirim? Nasıl aynı kişiler için aynı boyutta sevgi beslemeye devam edebilirim?

İnsanın önünde yollar uzayıp gidiyor. Sizin sımsıkı yapışmak istediğiniz insanların hayatında bir figurandan ibaret olabiliyorsunuz. Bir süs çiçeği. O kıyıda yürürken teknesinin ipini düğümleyen tonton amca oluyorsunuz misal ya da çiçek satan çingene oluveriyorsunuz bir anda "abe güzel ablaya bir çiçek almaz mısın?" repliğinizle görmezden geliniyorsunuz.

Yine de kendi baş rolünde olduğum hayat eğlenceli gidiyor. Aydın'a tek başıma -bunun altını çizmek istiyorum- yaptığım seyahatimde yine eğitim için olsa da tek başıma yaptığım için benim için özeldi. Tek başıma bir şeyler yapabildiğimi kendime kanıtlamaya uğraştığım bunca dönemde somut bir kanıttı.

Tek başıma doktora gitmek. Tek başıma kuaföre gitmek. Tek başıma sinemaya gitmek. Tek başıma şehir dışına gitmek. En azından yapabildiğimi gördük.

Sosyal fobiyle olan bu bitmek bilmez savaşımda kazananın ben olacağımı kim bilebilirdi ki?

Sonunda bu konuda öz güven yarışına girmeyeceğimi de öğrendim. Ben bendim. Benim notlarım benimdi, benim işim benim işim olacaktı.Kimsenin ekmeği kimseye karışmayacak. Kimsenin başarısı bana zarar vermediği gibi kimsenin başarısızlığı beni yükseltmeyecekti de. Hayat böyleydi bir yerlere gelmek için çırpınıyor ve o yere geldiğimiz anda başka bir hedefe doğru ağzımız sulanarak bakmaya başlıyorduk.

Üzüldüğüm zamanları daha çabuk unutuyorum ve ilginçtir uyku beni daha çabuk kucaklıyor artık. Kafama taktığım onca saçma sapan şeyin manasızlığına varmamı sağlayan tüm bu süreçlerin hepsine ayrı ayrı minnettarım.

Biliyorum iniş ve çıkışlarla geçecek hayatım ve yine biliyorum ki mutluluk bir karanlığın ortasında dahi çiçek açmayı başarabilecek bir tohuma sahip.

Sevgiyle kalın...

Yorumlar

  1. :) Devam canım, son nefese kadar böyle "insan"

    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. insan olmayı ancak kabullendim galiba hihaaa :):)

      Sil
  2. Figuran olmak, tek başına bir şeyler yapabilmek, başarının sadece kişisel olması. O kadar kendimi gördüm ki yazında :)
    Umut heves ve umursamazlığı sağladıkça mutluluğun kendiliğinden gelmesi çok güzel bir şey işte.
    Seviliyorsun(tabii ki bendeniz tarafından :D ♡♡♡♡)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öhhöm bir mutluluk fışkırtan yazı gözlerimde kalplerle okudum :D
      Benziyor olmamız sevindirici insan kendini bir parça anlayan insana hep daha yakın hissediyor kendisini sen de benim için öylesin iştee :))

      En çok da ben severim bi kere diyor şımararak gidiyorum :D

      Sil

Yorum Gönder

Popüler Yayınlar