SON YAZI

Saklanacak bir delik aradığım için buraya geldim. İnsan nasıl saklanabilir bu kadar açıkta kalmak isterken?

İmkanı var mıdır? Bunu benim için mümkün kılabilecek bir sihrin olmasını çok isterdim.

Bu dilek ancak bir yıldız olup gökte asılı kaldı. Yıllar sonra sönmüş olacak ancak yine de bir yerlerden ışığını hissedeceğim.

Söyleyecek pek fazla sözüm yok. Ve bunların son sözlerim olması da ayrıca komik geliyor.

Biliyorum defalarca geri dönmüş biriyim ama hayır bu sefer gerçekten bu işi bitiriyorum. Son kez ve sonsuza kadar çirkin gözlerden uzaklaşıyorum.

Bana kimse neden diye sormayacak sanırdım. Soranlar oldu. Allah hepsinden razı olsun. Gerçekten güzel insanlar tanıdım. Hayatımdaki misyonunu tamamlayamadı bu blog belki. Yarım kalmış bir güzel yemeğin tadı gibi. Hep damakta. Hep keşke bitirseydim hissi.Hep keşke hiç o sofradan  hiç kalkmasaydım düşüncesi.

O kadar çok sevdim ki şunu yazarken bile ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. Hatta tutamıyorum.

Sanki evimi terk ediyorum. Sanki varlığımın bir parçasını koparıyorum.

Öyle bir his.

Önceki yazılarımın gizli de kalmasının haksızlık olacağını düşündüm. Çünkü ben her şeyi sizlerle yaşadım. Sizlerle büyüdüm.

Herkese açık ve bu son yazıyla böylece kalsın. Yorumlara da kapatacağım izninizle, tekrar ağlamaya başlayabilirim her yorumla yoksa.

Sizi sevdim hep sevdim. Hep seveceğim.Dualarım, güzel dileklerim hep sizlerle olacak. Her ne kadar  blog yazmıyor olsam da okumaya da devam edeceğim.

Mahvoldum gece gece. Anlatsam kimse inanmaz.Ne zor şeymiş. Siz hep var olun güzel insanlar. Hep güzel insanlara dokunun.


En içten sevgilerimle...

Şeyma

Popüler Yayınlar