Ne Kadar Sevsem Bile Sevemem Bu Kadar

 Sevgili blogcum,

Bugün sizi yer sarsmasa da oturduğunuz minderlerin kaymasının aynı etkiyi yaratabileceğini öğrendim. Motorla giderken taktığım minder fren yaptıkça kaymış, dedim ne oluyor, yeni muayeneden geçtik fren bozuk olamaz. İnsan minderi aklına getirmiyor. Hülasa bakmamız gereken başka yerler olabilir. Şu an bana ne demek isteniyor? Ben bu mesajı almak istiyor muyum? Evde yokum kapıya bırak,adres değişikliği, bu dersi ben istemiyorum komşuma bırak, şubeden alacağım veya iade. 

Şu mindere de zaten hiç güvenmiyordum. Bu da bir şeyler demek mesela. 

Şeyma sen neye güvendin? 

Ey teslimiyet ey yakama tutunmuş iki el, dört el, sekiz el, eller... İnsanın insanlığı bir ayıp mıdır? E insan nankördür, al sana ayet. E insan unutkandır. Söz verir tutmaz. Verir başına kakar. Yapar yani doğası bu. 

Neyse verilmiş sadakamız varmış öyle bir yolculuk. Kum yoldan gidiyorum. Askerler dikkat edin diyor. Ateşe sürmek gibi. Düşsem kim kaldıracak beni? Bundan önce kaç defa kim kaldırdı beni? Çok kere düşmelerin yaralarını ben ödetemem ki kimseye. Allah beni ordan aldı buraya getirdi. Aynı çukura defalarca düşmek de insanlıktan değil mi? De ki düştüm kanattım dizimi. De ki bu ağrı geçecek. Çünkü hep geçti.

Ahşapla bakışıyoruz. Biraz yılgınlık var üzerimde. Hevessizlik, bıkkınlık. Onu buna uydururken. Bu kaç para diyen ses? Değer mi değer mi değer mi söyle.Değmese de değer diyen benim sesim. Biraz nezaket. Bırak aksın su. Sen sıkı tuttun diye dolmaz kovalar. Bırak toprak doysun, tohum doysun, ekin bitsin. Olur bence. 

Bana umutsuzluk verme. Kolayca olmayan şey olmayacak demek değildir. Bazı yollar bir saat sürer bazısı gün,ay, yıl... Bilemeyiz. Bana geridesin diyemez ki kimse. Geldiğim yolu bilmiyor. Geçtiğim uçurumlara yuvarlanan kaç bin endişe. 

Kendime kızgındım sonra kırgın. Sonra hiçbir şey oluverdim. Hayretim azaldı. İnsanın da kendimin de çiğliğini kabul ettim. Olmamaya çalışarak da geçiyor ömür. Şükür ki bir noktada ben oluverdim. Mevlana İdris'in bir şiiri var:

 "Ol dedin olduk senden

Gel dedin geldik sana

Yaptıklarımız için

 Yapmadıklarımız için

Elimizi

Dilimizi 

Tanrım

Bağışla bizi"

Ellerimizin Büyük Boşluğu. Bazen diyorum ki bu lütuflar Allah'ım ne çok ne çok. Ne kadar sevsem bile sevemem bu kadar.

Sonra boş oda. Bana bir akıl, bana bir yol, bana irade. Zafer ne Allah'ım, yenilgi ne? Benim kalbimin sahibi sensin, sana sığındım. Kalp senin mülkün ya Rab, ben seninim. Bırakma beni eline zulmetin, eziyetin.

Beni yarattığın için Allah'ım sonsuz hamd ederim.

Şükürle...

Şeyma