Yolda Yürüyorum/ Yol üstünde derin bir çukur*

Sevgili blogcum,

Bazı şeyleri bilmekle anlamak arasında büyük bir uçurum var. 

Değişik insanlara denk geliyorum. Bismillah konuşmaya başlamışız ikinci gün, lisede intihar girişiminde bulundum diyor. Samimiyetime güvenmiş. Bu nerenin samimiyeti?

Henüz tanımadığınız birine -sizce- kusur olan yanlarınızı anlatmaya başlıyorsanız: Bak beni seveceksen bende(ya da geçmişimde) bunlar bunlar var, ona göre sonra bana hesap sorma demek. Farklı versiyonlarına rastladım. Benim yaptığım durumlarda oldu. Uyanın ey cömaat. Sevilmek öyle bir şey değil. Kaldı ki intiharı geçtim, basit bir anksiyeteyi bile ailem(ya da hayatımdaki herkes) beni çok sevdi, her şey mükemmeldi hay Allah bunlar başıma nasıl geldi gibi bir yerden bakıyorsak, yandı gülüm keten helva. Bu kadar göğsüme oturan ne, sile sile bitiremediğim bu leke neyin izi diye insan kendine sormuyorsa tövbe billah o çukurdan çıkamaz. Ama yaşar. Adına yaşamak denirse. Ağlar kızar köpürür ya da ağlamaz ona çatar buna çatar. Sonra hayat hiç de fena değil aslında, der. O kuyu tekrar dolmaya başlar. Bir nevi dolma taşma döngüsü. Gir kuyuya hadi. Ne var orda? Çık kuyudan. 

Olmadı değil mi? Bir seferde olsaydı ermez miydi bunca insan?

Tabi ki her birimiz kendi tekamül yolculuğunda. Bütün kalabalıktan bizimle aynı veya yakın seviyede olmasını bekleyemeyiz. Sonuçta bizde birilerinin cetvelinde aşağılardayız fakat çabalıyoruz. Bir milim ileri gidebilmek. Şu muazzam kainatta incinmemenin ve dahi incitmemenin yollarını bulabilmek için. 

İçime ateşte bekletilmiş şişler sokuluyor, diyorum. Adı tetiklenme. İnandıklarım bir hayalmiş. Üzerimde eller varmış. Eller beni çekiştiriyormuş habire. Sonra sonra kabulleniş. Ne kadar olursa. Allah'ım beni yarattıklarının ellerine bırakma. 

Büyük konuşmaktan Sana sığınırım Allah'ım.  Seni ve kendimi kaybettirecek yollara girmekten beni koru. Dimdik ve sabit kıl ayaklarımı dininde. Seninle özgürüm sadece. Her şeyimi ama her şeyimi bilip de beni yine seven Sensin. Yolumdaki taşı kaldıransın, elimi tutansın.  Bu bileklerimdeki izler geçmişin tutsaklığı. Yaşayabilsem de yalnız, beni yalnız bırakma Allah'ım. Senin dostlarınla kuşat çevremi. 

Ümitle...

Şeyma

* : Portia Nelson