Yaşamak

 Sevgili blogcum,

İnsanın bitmek bilmez kırılma noktaları var. O zarif kadını dinlerken emeğine nasıl da sahip çıkıyor diye düşündüm. Gerçekten muhteşem. Çünkü her kişinin bir görüşü olacak. Herkes en doğrusunun kendi fikri olduğunu savunacak. Tıpkı en doğru hayatı kendilerinin yaşadığını düşündükleri gibi. Şöyle olsaydı, böyle olsaydı. Kurgu her şeyi bileceğimiz bir alan değil. Hayat da öyle çünkü. Bazı kapılardan sadece koridoru görürüz. İçeri girmeyiz. Belki kimi zaman isteriz de içeri girmeyi ama değerlerimiz engel olur buna. Bazen de hayat bizi başka bir yöne hızla çekiyordur mecbur kalırız geçip gitmeye. 

Az konuşmanın büyük bir nimet olduğunu düşünmekle beraber bazı noktalarda kendini ifade etmenin getirdiği rahatlık. Burdayım ve varlığımla onur duyuyorum. Güzel değil mi? Fazlalık değilim, buraya değer katıyorum. Yük değilim. Allah'ım yaşamayı bana Sen verdin, kendi duygularımın şerrinden sana sığınıyorum. 

Geçenlerde bir film izledim. Bak Şu Leyleğe. Animasyon. Küçük serçe yumurtadan tam çıkmadan önce ailesini kaybediyor. O esnada bir leylek onu görüyor, sahip çıkıyor. Sonra göç zamanı, göçe dayanamaz diye geride bırakılıyor. Leylek olduğuna inanan bir serçe. Ben nereye aidim sorusu. Ben hangi sürünün serçesiyim Allah'ım? Çalışıyor uğraşıyor, leylek yetenekleri ediniyor. Sonuçta yine de bir serçe.

Kendin olmak güzel bir şey. Kendin olmak güzel bir şey. Böyle diyerek yürüdüm bütün yolu. Ve herkes dürüst değil. Herkesten dürüstlük beklememek de gerek. Yetişkin dünyasına yetişmemiş yanlarım. Oluyor ama ben de hakikatleri görmekten artık kaçmıyorum. 

Bazen de zanlarım ve gerçekler arasında sıkışıyorum. Bütün olasılıklar, daha iyiler, en iyiler yakama yapışıyor. Yaşamak ağır geliyor, imdat diye bağırmak istiyorum.

Kedilere, köpeklere mama ve kuşlara yem. Kalplere merhamet diliyorum. 

Dönüp dolaşıp şükrederek yaşamak alışılmadık. Zorluk karşısında (belki biraz mızıldayıp) Allah'a sığınmak sıradışı. Korkutucu şeylere karşı Allah'ın seninle beraber olduğundan emin olmak delilik. Olalım bakalım. 

Samimiyetle...

Şeyma