Kendime Minik Bi' Hatırlatma

 Sevgili blogcum,

Bunu kendime bir hatırlatma olarak yazıyorum. 

Kimin kimi seçtiği hiç de önemli değil. Çünkü sen yine de biricik kalacaksın. Kimin kiminle olduğu, kiminle tanıştığı, kiminle konuştuğu, kimi sevdiği, seveceği. Çünkü bu böyle bir şey değil. 

O zaman da şöyle demiştim. Biliyorum hızlı koşarsam bir hedefe ulaşacak gibiyim. Fakat çok adım atmam daha ileri gideceğim anlamına gelmez. Bazen minicik bir adım kilometrelerce götürür bazen de bir sürü adım bir buğday tanesi kadar yol etmez. Tekamül böyle bir şey. Çaba esas ama aslolan denge ve hazır olmak. 

Kafamdaki çarpık şeyleri düzeltmek uzun  sürüyor ama biliyorum ki düzeliyor. Bütün o korkunç şeyler. Pek çoğu gerçek değil.

Sonra başka çarpık insanların kendi sevmelerini gerçek sevmek sanmaları. Kendi dostluklarını gerçek dostluk sanmaları falan. Öyle değil biliyorum. Doğruyu biliyorum. Toksik bir kalabalığın yalnızlıktan daha zararlı olduğunu biliyorum. 

İnsanlar ellerinde küçük bıçaklarla geziyor. Sana batırmak için yer arıyorlar. İlginç. Benim sporum, benim kaçışım, benim duruşum seni neden bu kadar ilgilendiriyor? Hatırlatalım mı yeniden? Arkadaşlar alooo bu dünyada siz inansanız da inanmasanız da herkese yetecek kadar mutluluk var, başarı var, ne bileyim içinizde güreştiğiniz o şey neyse o da var. Ve inanın bana metrekareye düşen güzel hisler arttıkça bu herkese yansıyacak.  

Az önce izlediğim filmde robot: Selam ben deliyim, dedi. Galiba biraz öyle olmak lazım, ya.

Kır kafayı geç gitsin. 

Ayrıca sanırım bizleri sevebilecek kalpler de fazlasıyla var. 

Ümitle...

Şeyma