Putlar ve Pencereler

 Sevgili blogcum,

Kişilerin sözlerinin üzerimde tesir gücünü kaybettiğini hissediyorum. Herkes inandığı şeyi savunuyor. Hakikat çoğu kimsenin umurunda değil. Ona göre doğru olan o. Haklı olan. Daima kârda olması gereken. Kainatın uyması gereken kişi o. Bütün bilgilerin akması gereken kişi ya da. Kontrolün devamlı elinde olduğu illüzyonu bir put. Bir sonraki nefesin bir düşten başka bir şey değil. Ama tabii garantisi var; sizin ömürlerinizin. Sigortasını ödediniz, kaskosunu yaptınız. Büyük marifet. 

Ne bileyim, içimizi kıran, yakıp kavuran sözlere güldük diye mi? Ne münasebet. Bin nasihat alıp bir musibetten sakındık diye mi? 

Neyi anlayabilirsin ki sen başkalarının sesinde kendi sözünden başkasını duymazken. Ezbere yaşamalı insan. İki kere iki dört. Elle tutulabilir bir hesap. Yükleyip birilerine, sorumluluk kalkınca derin bir nefes. Halbuki kimsenin de yükü değildi ruhumuz bu ağrılar niye?

O zaman içimden geçen o "belki" hissi. Allah' ım Sana sığınıyorum. Bulduğunu bilmeyen, aradığını bulsa ne olur, diye sormuştum. Ne olduğunu buldum. Pişman. Eh geçmiş olsun o zaman.

Rütbelerden konuşurken Allah bizimle kimse O'ndan büyük olamaz , demiştim. Böyle bir güven ben ömrümde görmedim. Karanlıkta kara karıncanın ayak sesini işiten Rabbim beni de herkesten net gördüğünü ve herkesten çok sevdiğini bilirim. 

Umutla...

Şeyma