Yolda Yürüyorum/ Yol üstünde derin bir çukur*
Sevgili blogcum, Bazı şeyleri bilmekle anlamak arasında büyük bir uçurum var. Değişik insanlara denk geliyorum. Bismillah konuşmaya başlamışız ikinci gün, lisede intihar girişiminde bulundum diyor. Samimiyetime güvenmiş. Bu nerenin samimiyeti? Henüz tanımadığınız birine -sizce- kusur olan yanlarınızı anlatmaya başlıyorsanız: Bak beni seveceksen bende(ya da geçmişimde) bunlar bunlar var, ona göre sonra bana hesap sorma demek. Farklı versiyonlarına rastladım. Benim yaptığım durumlarda oldu. Uyanın ey cömaat. Sevilmek öyle bir şey değil. Kaldı ki intiharı geçtim, basit bir anksiyeteyi bile ailem(ya da hayatımdaki herkes) beni çok sevdi, her şey mükemmeldi hay Allah bunlar başıma nasıl geldi gibi bir yerden bakıyorsak, yandı gülüm keten helva. Bu kadar göğsüme oturan ne, sile sile bitiremediğim bu leke neyin izi diye insan kendine sormuyorsa tövbe billah o çukurdan çıkamaz. Ama yaşar. Adına yaşamak denirse. Ağlar kızar köpürür ya da ağlamaz ona çatar buna çatar. Sonra hayat hiç de fen...